December 2006

Ook dit jaar weer gingen wij op pad, dit keer naar Cuijk, om een ex-Vianees en in zijn jonge jaren een fanatieke voetballer van Vianen Vooruit te interviewen: WIL ELTINK.

We zijn van harte welkom, de koffie staat al klaar, met wat lekkers erbij. Na ’n kort kennismakingspraatje, Bas en Wil kennen elkaar (nog) niet, starten we ons interview. Wil heeft zich al op een en ander voorbereid.

Diverse aantekeningen en een fotoalbum met foto’s van ongeveer 40 jaar en langer geleden, ligt al voor onze neus. Wil is ongeveer 48 jaar lid van Vianen Vooruit. Hij is nu 64 jaar, 40 jaar getrouwd met Bets en ze hebben 2 dochters en schoonzoons en 5 kleinkinderen. Wil was ’n geboren en getogen Vianees tot aan zijn trouwen. Zijn ouders hebben het huis, waar nu broer Jan met zijn Mieke woont, zelf laten bouwen door 2 Vianense aannemers, en wel: Piet Derks en Bert Hofmans. Pa Eltink begon toentertijd als hoefsmid. Naast hen woonde Wim van Avezaath “de smid”. Deze stopte met de zaak en Pa en Ma Eltink hebben toen de machines (alles handmatig, want er was nog geen electriciteit!)  overgenomen van Wim en zo is in de loop der jaren de zaak verder gegroeid en uitgebreid door heel hard werken en lange werkdagen.Wil komt uit een gezin van 6 kinderen. Hij heeft 3 zussen en 2 broers, Jan en Harrie, bij iedereen in Vianen wélbekend.

In Beeld <> Uit Beeld Wil Eltink

Als kind was hij ’n echte “straat”voetballer. Pas op zijn 17^de ging hij bij V.V. voetballen. Na ’n paar keer voetballen moest hij invallen bij het eerste elftal en hij heeft er 14 jaar  in gestaan. De eerste jaren voetbalde hij nog op het veld aan de Rotsestraat. Er was daar alleen maar ’n heel simpele kleedkamer met ’n grote bak (koud) water om de meeste modder af te spoelen. Slechts 1x in al die jaren is Wil uitgevallen door een aanval van migraine en NOOIT door een blessure. Dikke enkel, blauw oog of wat dan ook, altijd doorgevoetbald. Wel uniek dus! Hij was, zoals hij zelf zegt: ’n echte “vechter”. Hij moest het van zijn grote inzet hebben. In de eerste jaren was Gerrit Langen aanvoerder, daarna hijzelf. Hij heeft ook nog ’n paar keer met beide broers in het eerste elftal gespeeld. In die jaren hebben ze ook heel heftige wedstrijden meegemaakt. Ouderen onder ons weten dat nog wel: denk maar eens aan de kanten van Oss: Vinkel, Cito en Deso. Bij een wedstrijd tegen Herpinia uit Herpen was er zelfs politie aanwezig langs het veld. Ook Grave en Escharen waren lastige tegenstanders. Veel herinneringen uit die tijd borrelen nu op, zoals:

• Harrie Janssen. Na het trainen dronken ze weleens ’n paar flesjes bier als er iemand jarig was geweest of zo. Opener vergeten? Geen punt, Harrie trok alle flesjes, jawel, met zijn tanden open…!

• Vinkel had een heel klein simpel en kaal kleedhok. Je kon je kleren echt nergens fatsoenlijk laten. Het jaar daarop toen wij weer in Vinkel moesten voetballen, heeft Theo Arends ’n hele verbetering aangebracht: hij haalde ’n hamer en ’n stuk of 10 spijkers uit zijn tas en sloeg die spijkers overal in de wand. Ziezo, zei hij, nu kunnen we tenminste onze kleren fatsoenlijk ophangen!

• De eerste jaren hadden wij in Vianen zelf dus ook geen clubhuis en na de wedstrijden gingen we bijna altijd naar de Wiemel. En het eerste rondje, vaste prik, was van Mina!

• Ties de Geldboer, jarenlang trainer van V.V., ging na de wedstrijden altijd ’n kaartje leggen met de jongens in  kantine van V.V., mét de nodige pilsjes natuurlijk. Als ’t te laat werd reed Wil met zijn bestelbus voor, fiets erin en samen met nog ’n paar voetbalmaten op naar Groesbeek, waar natuurlijk ook nog even gekaart moest worden mét nog ’n paar pilsjes!

• Pastoor Muskens was ook bijna altijd van de partij en bemoeide zich graag overal mee. Zo deed hij ook weleens ’n paar voetbalpasses voor. De pastoorsrokken omhoog en dan demonstreerde hij hoe de jongens bepaalde passes uit moesten voeren! En…bij Wil thuis hadden ze een bestelbus en de pastoor kwam regelmatig vragen of hij mee mocht rijden bij uitwedstrijden. Zo ook tegen Wanroy. Hij (onze pastoor), maakte graag bij alles de  dienst uit. Zo ook dus wanneer hij weer naar huis wilde na de wedstrijd. Tot Wil de opmerking maakte: meneer pastoor, U mag meerijden, maar U moet netjes wachten tot wij naar huis willen, en wij willen eerst ’n paar pilsjes drinken. Pa Eltink vond dat hij dat eigenlijk niet had kunnen maken (de pastoor stond toentertijd nog echt op een voetstuk!). Maar, zei Wil, dan hadden we hier altijd mee gezeten en nu paste híj zich aan…!

• Vooral aan het jaar 1966 bewaart Wil onvergetelijke herinneringen. Het eerste én tweede elftal werden toen in én tegen Festilent uit Zeeland kampioen. Fantastisch! Foto’s van alle gebeurtenissen komen voor de dag…op ’n grote vrachtwagen met zijn allen door het hele dorp…alle “meiden” van de voetballers in ’n toepasselijke rood-witte jurk en met bloemen voor de spelers…enz. enz.

Eén krantenknipsel uit zijn voetbaltijd heeft Wil nog altijd bewaard. (zie hierbij). Na die 14 jaren V.V. 1 heeft hij nog een poosje in een lager elftal gespeeld, maar daar vond hij toch niet voldoende uitdaging in. Hij is toen gaan zaalvoetballen bij Oskaro. Wil volgt nog altijd met interesse het reilen en zeilen van V.V. in de krant. Dat blijft toch altijd nog wel trekken. Zijn grote passie op dit moment is  golfen. Hij is gemiddeld 4x per week zo’n uurtje of 4 op de golfbaan te vinden. Heerlijk bezig zijn in de vrije natuur. Ook de kleinkinderen houden hen beiden jong en in beweging. Met al die verhalen en ’n lekker glaasje erbij vliegt de avond werkelijk om. De gastvrouw probeert ons nog over te halen om nog één glaasje te drinken, maar we houden voet bij stuk… ’t is al laat en morgen komt er weer ’n dag!              BAS BELGERS en INEKE VERBIESEN       “Supportersclub Vianen Vooruit”