|
We zijn van harte welkom,
de koffie staat bruin en de verhalen barsten al los voor we
de kans krijgen om te gaan zitten, dus dat belooft wat…!
Bert, nu 52 jaar, is de
oudste zoon uit een gezin van 6 kinderen. Zijn ouders zijn
Lies en Toon Cornelissen van de Vendelierskamp. Hij is
getrouwd met Gerry Hendriks uit Haps. Gerry heeft ook jaren
gevoetbald bij de dames van VIANEN VOORUIT. Zij hebben 2
kinderen: zoon Bram (voetbalt ook, momenteel bij Hapse Boys)
en dochter Eelke. Voordat zij naar Haps gingen wonen hebben
zij nog ongeveer 10 jaar in Beers gewoond.
Bert vertelt razend
enthousiast; de herinneringen schudt hij moeiteloos uit zijn
mouw, maar hij springt van de hak op de tak:
“Ik ben mijn
voetbalcarrière op 11 jarige leeftijd begonnen in de C jeugd
van Vianen Vooruit, waar Cees van Avezaath mij de eerste
trainingen heeft gegeven. Wij hebben toen met veel plezier
gevoetbald en één van de dingen waar ik nog altijd met
plezier aan terugdenk is het jeugdvoetbalkamp in o.a.
Otterlo, waar we met de fiets naar toe gingen. Die
jeugdkampen waren onvergetelijk. Vakantie was vroeger
onbekend, dus die voetbalkampen waren dè vakanties van het
jaar. De leiders, o.a. Sjaak Giepmans, Jup Claassen en Thej
Coenen, hadden de eerste nacht geen kind aan ons. Immers, op
de fiets naar bijvoorbeeld Otterlo…dan ben je blij dat je ’s
avonds je luchtbed raakt! Maar die andere dagen…we hebben
heel wat (rot)streken uitgehaald.
In die periode mocht ik
samen met Henk Driessen als A speler mee met het “eerste”
voor de degradatiewedstrijd tegen Vinkel. Ik weet nog dat
Thej Arends voor de wedstrijd spijkers in de muur sloeg om
de jassen op te hangen en dat wij deze wedstrijd
uiteindelijk hebben gewonnen, waarna het feest in het café
van Mina Basten losbarstte. Helaas moest ik de volgende dag
examen doen voor de Mulo en heb ik de hele dag nog kunnen
genieten van het feest (drank maakt meer kapot dan je lief
is, maar ik was wèl geslaagd). Ik heb altijd met veel
plezier in Vianen gevoetbald o.a. met Bert Pouwels, die net
als ik, in Haps verkering had. Ik weet nog dat wij feest
hadden gehad en allebei ’s avonds nog naar Haps moesten.
Bert Pouwels had echter met zijn brommer een afslag gemist
en werd de volgende dag in Rijkevoort gevonden. In die
periode werd er stevig gevoetbald en dit leidde af en toe
tot vechtpartijtjes o.a. in Herpen. En met name in de
wedstrijden tegen G.V.V. gebeurden wel eens dingen die
eigenlijk niet konden, maar wel even moesten gebeuren,
ondankt toezicht van onze trouwe supporter pastoor Muskens,
die het veld jaarlijks kwam inzegenen.
Ik was nog maar een
“broekie” toen ik in het eerste elftal mee mocht spelen.
Omdat ik, en nog ’n paar medespelers nogal wat wilde haren
hadden, moesten wij ’s zaterdagsavonds een beetje in toom
worden gehouden…Wil Eltink was aanvoerder (ben ik nooit
geweest, was ik, denk ik veel te “ondeugend” voor!) en wilde
heel serieus de jeugd uit de kroeg houden. We gingen dan
kaarten bij Wil Eltink thuis met o.a. Jan Driessen.
Ondertussen werden toch wel de nodige flesjes bier
genuttigd, dus of die “methode” geholpen heeft, is nog maar
de vraag.
Ik weet ook nog goed dat
Thies de Geldboer trainer was bij ons. Hij kende via
Homburg, waar hij werkte, ’n paar makkers die ergens uit
Groningen kwamen. Mast en Prak heetten ze geloof ik en ze
woonden op de Padbroek. Ze zouden héél goed kunnen
voetballen… niet dus! Ook in Sambeek werd ’n grote blunder
gemaakt. De ene heeft maar 1 keer gevoetbald en de andere
zo’n 3 of 4 keer. Verder nooit meer iets van ze gezien of
gehoord.
Ik kan me ook nog goed
herinneren dat we met de bus naar uitwedstrijden gingen.
Supporters natuurlijk ook mee. Dat waren prachtige tijden…
en “de Mus”, onze pastoor, kwam àltijd kijken. Meestal reed
hij op zijn Solex-je. Dopen op zondagmiddag zat er maar
amper in bij hem!
Och ja, en die
vergaderingen in de Wiemel en de jaarlijkse koffietafel in
café Aben bij de kerk.
En douchen na het trainen
of voetballen, wat was dat? Er was immers geen warm water,
laat staan douches. Ik heb ook nog gevoetbald in het elftal
dat de eerste officiële wedstrijd speelde op het nieuwe veld
aan de Koebaksestraat. Vianen speelde toen tegen Estria en
won met 2-0. De eerste goal op het nieuwe veld zette ik.
Zoiets vergeet je natuurlijk nooit! Enz. enz.
Op mijn 20ste
ben ik bij Vianen weggegaan, heb toen 2 jaar in Haps
gevoetbald, waarna ik bij JVC ben gaan voetballen. Hier heb
ik ongeveer 4 jaar gevoetbald en in deze periode ben ik in
St. Hubert de dames gaan trainen. Vervolgens ben ik
trainer/speler geweest bij SVS in Stevensbeek en daarna
weer naar St. Hubert (nee, niet bij de dames deze keer).
Hierna ben ik trainer geweest bij SIOL én ik heb nog een
periode als assistent-trainer bij JVC gefungeerd. Door
omstandigheden ben ik ook nog even tijdelijk hoofdtrainer
geweest bij JVC (destijds speelden die 3de
klasse), waarna mijn carrière mij voerde naar SCV. Als
laatste ben ik trainer geweest bij Hapse Boys, waar ik mijn
trainersloopbaan ongeveer 4 jaar geleden heb beëindigd.
Ik heb altijd de combinatie
voetballen én trainen het mooist gevonden. Tegenwoordig
fiets ik veel met o.a. mijn broer Harry.
In mijn periode als trainer
heb ik ook nog gevoetbald in het 5de elftal van
VIANEN VOORUIT, onder meer met de huidige voorzitter Mat
Wientjes, die mij een nieuw begrip in het voetbal heeft
geleerd, namelijk de VERwarming-up. Mat en ik hadden
het niet zo op winterse omstandigheden en bleven het liefst
in de kleedkamer tot 1 minuut voor de aftrap. Ik denk nog
wel eens aan de uitwedstrijd tegen VCO onder barre
omstandigheden, waarbij Mat geen handschoenen bij zich had
en de wedstrijd uiteindelijk heeft gespeeld met een paar
voetbalsokken over zijn handen om in ieder geval geen koude
handen te krijgen. De term VERwarming-up kwam later
overigens nòg een keer van pas, en wel in het jaar dat ik
Adjudant was bij de Nölers en Mat Prins van “DE HEIMUSSEN”
en wij elkaar een radiator als cadeau gaven.
O, en ik ben aaltijd een
fanatiek supporter geweest van Feyenoord (en nòg) en één van
de leden van de toentertijd wélbekende WFC: Willem van
Hanegem Fan Club. Daar waren o.a. bij: Piet ten Haaf, Jan
en Harrie Eltink, Jan en Henk Driessen, der Radi (Sjaak
Ebben) enzovoorts. Vooral het jaarlijkse toernooi met
Hemelvaart in Cuijk was ’n topgebeuren. Na afloop met zijn
allen naar café “DE HEI”. Wat we in die jaren allemaal
meegemaakt en uitgespookt hebben…de meest leuke, ludieke,
dwaze en dolle invallen!” Dáár kan een van de
ondergetekenden ook nog wel ’n boekje over open doen!
Eigenlijk stond bijna heel
zijn leven in het teken van KONING VOETBAL.
Het is een héél gezellige
avond geworden, waarbij talloze oude verhalen werden
verteld, teveel om hier te beschrijven, want na enkele uren
moeten we Bert toch gaan verlaten, ondanks dat hij nog lang
niet is uitverteld; hij zou met zijn verhalen wel ’n hele
VIVO-INFO kunnen vullen.
|
