Beste sportvrienden,

Hallo allemaal,

Zo vlak voor het begin van het seizoen 2011-2012 zit ik hier dan ineens, met dank aan Christel  Loeffen (voetbalstrateeg, voetbalmoeder en voetbalvrouw), met ‘het pennetje’ in m’n hand, te bedenken hoe mijn voetballeven er ook alweer uitzag de afgelopen 48 (ja, ik weet het, dat zou je niet zeggen) jaar.

Geboren ben ik in Beuningen, net onder de rook van Nijmegen. Het zal niemand verwonderen dat ik dan ook een (bij tijd en wijle hartstochtelijk) NEC-fan ben. Net als m’n vader trouwens, die me al in m’n 3^e levensjaar van de trappen van de oude Goffert gooide omdat ie me uit z’n armen liet vallen toen NEC een doelpunt maakte. Zo vaak kwam dat namelijk niet voor moet je weten. Maar misschien is dit verhaal ook wel verzonnen door een paar al te fantasierijke ooms; daar ben ik nooit achter gekomen…

Daar in Beuningen, waar ondertussen ook nog ons Tini, Herman en Anne werden geboren, speelden we met onze vriendjes de hele dag voetbal op het veldje pal voor ons huis. Hoe goed ik was, wist ik toen nog niet.

Enige jaren later echter (ik was 8) verhuisden we naar Vianen, ofwel de Hei, en daar kwam ik er al snel achter dat ik er dus geen hout van kon; maar dan ook echt geen hout. De meeste wedstrijden van de E en D en ook nog wel de C heb ik vanaf de reservebank gezien. Hoe goed mijn trainers ook hun best deden me wat te leren, ik was nimmer een versterking voor het team. Eigenlijk is het een wonder dat ik überhaupt ben blijven voetballen, want ik heb mening traan moeten verbijten als ik weer eens gewisseld werd. Een woord van dank aan mijn leeftijdsgenootjes van toen is, zoals ik er nu tegenaan kijk, wel op zijn plaats.

Naast de trainingen en wedstrijden voetbalden we natuurlijk ook de rest van de week en daarbij werd er nooit om me heen gelopen. Ik telde gewoon voor vol mee en dat heeft me er ongetwijfeld doorheen gesleept. Thx jongens!

Maar ook met dank aan ons pap, zelf een begenadigd voetballer met de bijnaam Cruyffie, die op z’n 15^e een profcontract van NEC kreeg aangeboden, maar dat van Opa niet mocht tekenen omdat er met voetballen immers geen droog brood te verdienen was….dusss. Maar goed, ons pap dus, kreeg op een goeie dag schijnbaar zo’n genoeg van mijn gestuntel, dat ie me een hele zomer lang getraind en getraind en getraind heeft. Dat hielp! Het seizoen erna kwam ik bij (toen ook al trainer) Henk Driessen in de B en ik geloofde m’n oren niet toen Henk na een wedstrijd of 5 zei dat ik tot zijn vaste kern van 4 of 5 spelers hoorde, die alle wedstrijden gingen spelen. Heb nog een paar keer in m’n arm geknepen, maar hij zei het echt. Vanaf dat moment heb ik altijd met nog enorm veel meer plezier gevoetbald dan daarvoor.

Het sportieve hoogtepunt was voor mij het jaar dat we met de A in de top-klasse speelden onder Wim Peters (ook al zo’n fantastische trainer). Met als absoluut hoogtepunt de gewonnen wedstrijd uit bij TOP Oss. Met 1-0, dankzij een onwaarschijnlijk doelpunt van ondergetekende. Ik stond op de achterlijn en besloot, met m’n laatste krachtinspanning en tegen beter weten in, de bal toch maar met buitenkant rechts op goal te schieten. Achterover vallend zag ik tot mijn stomme verbazing –en verbijstering van de Ossche keeper- nog net de bal over de doellijn rollen. Gooooooaaaaaallll! Voor de dames die dit lezen: ik weet sindsdien hoe het voelt als een stuk of 12, 13 kerels van een jaar of 18 tegelijkertijd bovenop je springen, haha. Ik zou zeggen ‘stop dreaming’ want je wordt gewoon geplet!

Na de A komt de onvermijdelijke overgang naar de senioren, die gepaard ging met de wat naïeve (toegegeven) teleurstelling over het feit dat we als fantastisch A-team niet als geheel overgeheveld werden naar het urst, of op z’n minst de selectie. Die teleurstelling verdween gelukkig al vrij snel en in het derd heb ik een paar jaar lekker gebald, totdat werk, studie en vriendin (die was er al wel, maar begon nu ook aandacht op te eisen ;)) er toe leidden dat ik met voetbal ben  gestopt.

Een paar jaar later, ik woonde inmiddels in Nijmegen, werd ik gevraagd door een team van voornamelijk oud-selectiespelers van AWC om bij hen te komen voetballen, en zo ben ik weer begonnen. Tot mijn verbazing kwam ik op de eerste speeldag ons Tini tegen in de kantine die daar ook naartoe was gehaald, maar dan voor de actuele selectie. Wisten we niet van elkaar!

M’n debuut was grandioos! De eerste bal die ik raakte spetterde nog uiteen op de lat, de tweede was een lobje over de keeper in de lange hoek en… doelpunt!! Dat was na 10 minuten wedstrijd ongeveer; verder heb ik die en daarna nog 4 of 5 wedstrijden geen bal fatsoenlijk meer geraakt. Stilstand is achteruitgang. Dat spreekwoord klopt als een bus mensen! Maar goed, uiteindelijk heb ik er 5 seizoenen gevoetbald en zijn we even zo vaak kampioen geworden, simpelweg omdat we echt alleen maar tikten. Prachtig voetbal was dat.

Ondertussen was ik weer vrijgezel en ging ik veel uit in Cuijk, waardoor ik ook in het cafévoetbal, bij VK Woutje (daarvoor de Jup), aardig wat jaren heb rondgehobbeld. In die tijd kwam ik een nieuwe, heuse Viaanse, vriendin tegen (Marjo, later mijn vrouw, moeder van ons Michiel, Louise, Sarah en Hilde en inmiddels weer ex, jaja, het kan verkeren..) wat aanleiding was om het voetballend weer wat dichter bij huis te zoeken. Het toeval wilde dat ik in één en hetzelfde weekend zowel door JVC 6 als Vianen 5 gevraagd werd bij hen te komen voetballen. Op de eerste vraag heb ik meteen ja gezegd en dat was toevallig JVC. Het leuke aan dat team was trouwens dat het een vriendenteam was waarvan de kern bestond uit jongens waar ik vroeger in de jeugd altijd tegen had gevoetbald. Ook daarin speelden nogal wat oud-selectiespelers en had ik alweer het geluk in een lekker draaiend team te mogen spelen. Een jaar of 12, schat ik zo. Helaas beginnen de jaren te tellen en begon m’n lijf –en dan met name m’n rug- een jaar of 6 geleden tegen te stribbelen en moest ik uiteindelijk stoppen. Maar het afscheid mocht er wezen! Met JVC (we waren inmiddels het 4d) speelden we tijdens het 75-jarig jubileum van Vianen Vooruit een hele leuke avondwedstrijd tegen het twed en de derde helft duurde tot half 5 s’nachts, haha. Hoe mooi wil je je afscheid hebben?!

Ff daarvoor was ik aan m’n tweede voetbalcarrière, namelijk die van jeugdleider, begonnen. Ons Michiel voetbalde bij de mini-fjes en uiteraard was er een tekort aan trainers. Het bestuur wist natuurlijk dat ik zondag’s ook nog voetbalschoenen aandeed en verspilde geen tijd en haalde me gelijk over de mini’s te gaan trainen. Ik moet zeggen dat me dat heel erg goed bevalt en na een paar jaar mini-F, F en D heb ik vorig jaar de C onder m’n hoede gehad. Dat was tevens m’n debuutjaar als leider op de zaterdag. Een jaar dat we als kampioen mochten afsluiten!

Ik merk wel dat het, naarmate ik met oudere jeugd werk, steeds moeilijker wordt om de juiste oefenstof te bedenken bij hetgeen je ze bij wilt brengen. Daar heb ik echt te weinig ervaring in en opleiding voor en daarom ben ik blij dat ik dat het komend seizoen een beetje af kan kijken van trainers Rick Willemse en Pieter Lange als leider bij de B, samen met Theo Derks en Ard Ceelen.

De rest is toekomst en die moet nog geschreven worden. Tijd om af te sluiten dus, maar niet voordat ik vanaf deze plek mijn waardering heb uitgesproken voor het werk dat al die vrijwilligers van ons cluppie, of ze nou bestuurslid, materiaalman, leider of wat dan ook zijn, jaar in jaar uit, maand in maand uit, week in week uit, weer voor de voetballende leden verrichten. Als je zelf jong bent en vooral lekker met voetballen bezig bent zie je dat niet zo, althans ik had het nooit zo in de gaten.

Maar nu ik wat (een beetje hoor) grijzer ben en zelf ook hier en daar een handje toesteek, zie ik dat eigenlijk pas. Daarom met terugwerkende kracht allemaal KEIBEDANKT!

De aanmoedigingsprijs geef ik graag aan het jeugdbestuur. Ik heb hen de afgelopen jaren van aardig dichtbij aan het werk kunnen zien en ben onder de indruk van zowel hun inzet als van wat ze allemaal bereikt hebben. Ga vooral zo door dames en heren!

Zo, rest mij nog het pennetje door te geven..en terwijl ik dit schrijf bedenk ik me dat ik inmiddels ook weer aan het voetballen ben geslagen, maar dan bij de veteranen. Voorzichtig nog, in de probeerfase, maar toch…tot nu toe loopt het aardig en het is heerlijk toch weer een beetje te voetballen, als is het dan wat laaaannnggggzaaaaaaammmmm. Het is een medeveteraan aan wie ik het pennetje door wil geven. Ik heb vroeger in de jeugd en ook in het derd veel en fijn met hem gevoetbald en herinner me hem vooral vanwege het feit dat ie alle ballen uit de lucht, vanuit welke stand dan ook, direct dood legde op zijn wreef, om vervolgend met een hakkie achter zijn standbeen langs het spel te vervolgen. Tegenwoordig zijn onze dochters hartsvriendinnen en doen we af en toe eens een bakkie.

Succes met het volgende pennetje Theo Barten en tot ziens you all….

Wynand Hendriks

PS: allemaal een heel fijn nieuw voetbalseizoen gewenst!!