Hallo sportvrienden van Vianen Vooruit,

Hier dan ’t Pennetje van ome Wiel, zoals ik in de vorige VIVO info werd genoemd door mijn neef Harm. Ik was wel een beetje verrast, toen ik las waar ’t Pennetje aan doorgegeven werd. Ik trof hem ’s zondags op het voetbalveld en zei: hé grappenmaker… hij wist meteen wat ik bedoelde! Hij vroeg of ik al vaker ’t Pennetje geschreven had. Ik zei: nee, nog nooit. Nou, zegt ie, dan wordt het na zoveel jaar lid te zijn van Vianen Vooruit, nu wel eens tijd.

Ik kom uit een voetbalrijke familie. Mijn vader was ook lid van Vianen Vooruit en mijn broers zijn ook allemaal lid (of geweest).  Zelf ben ik alweer 55 jaar lid, mijn zoon Edwin is 30 jaar lid en de  oudste kleinzoon Niels is nu 11 jaar en ook al 11 jaar lid. Ja, die heb ik op de dag na zijn geboorte opgegeven als lid van Vianen Vooruit. Ik ging naar Gerrit Theunissen en zei: ik kom een nieuw lid aangeven. Hij zei: dat is altijd mooi, maar wie dan toch? Ik zei: mijn kleinzoon Niels. Zo, zei Gerrit, ik wist niet dat jij die een had! Nou sinds gisteren dus, zei ik. Maar, vroeg Gerrit, wie gaat de contributie betalen? Nou, zei ik, dat doe ik, tot hij zélf gaat voetballen. En zo is het ook gebeurd. Zo’n grapje doe je natuurlijk maar één keer. Zijn broer Joost is nu 8 jaar, waarvan 4 jaar lid van V.V. Ook neemt de hele familie deel aan het vrijwilligerswerk. Zelf zit ik bij de onderhoudsploeg. Er is altijd wel werk voor ons, maar het  is ook wel gezellig om te doen met zijn allen.

Regelmatig gaan Ineke en ik naar onze kleinzoons kijken wanneer die moeten voetballen, en ’s zondags gaan we, op hoge uitzonderingen na, met Jo en Anny Roelofs naar het eerste elftal kijken, zowel uit als thuis. Daarna maken we meestal de derde helft ook nog mee. Bij verlies staan de gezichten wel eens een beetje somber, maar na een paar consumpties en een goeie nachtrust, zien we dan toch weer uit naar de volgende wedstrijd.

Ook bewaar ik heel mooie herinneringen aan de 7 jaren dat ik “vlagger” was bij het dameselftal (vanaf de oprichting), samen met Cees van Avezaath als trainer en onze zoon Edwin als “levende” mascotte. Altijd was hij er bij, uit en thuis! De sfeer onder elkaar was fantastisch. Na de wedstrijden hebben we vaak veel schik gehad. Daarom wil ik nu ’t Pennetje doorgeven aan 2 dames die toentertijd voetbalden en momenteel zelf “vlaggen” bij ons damesteam: MARIAN en NETTY. Succes dames!

Groetjes, Wiel Verbiesen