’December 2001

Jos, hartstikke bedankt voor het pennetje. Als je nog eens een keer iets hebt, hou ik me aanbevolen.

Het pennetje wordt dit keer geschreven door Gerrie van de Lockand. Ik ben inmiddels 30 jaar jong, getrouwd

met Katja en voorlopig nog kinderloos. Vanaf de E1 ben ik begonnen met voetballen bij Vianen Vooruit. Mijn carrière heb  ik afgesloten bij het eerste elftal.

Tijdens deze voetbalcarrière heb ik het genoegen gehad om één keer kampioen te worden. Dit was in de B1 onder leiding van Tiny Ebben en Alfred van de Wiel. Tijdens dit voetbaljaar heb ik overigens veel defensie-fouten van Jos op moeten knappen.

Toen ik 17 jaar was kwam ik in het eerste elftal als voorstopper te voetballen. Hierin was ik vooral bekend om mijn slidings, waarbij ik toch ook regelmatig mijn been te hoog optrok om het doorspelen van de tegenstander te beletten.

Totaal heb ik 5 jaren in het eerste elftal mogen spelen. In die vijf jaar was ik eindelijk van Jos verlost, omdat deze net niet goed genoeg geacht werd voor het eerste elftal. Na deze vijf jaren ben ik moeten stoppen met voetballen omdat ik geveld werd door een herniablessure. Mijn laatste wedstrijd zit nog diep in mijn geheugen gegrift, omdat dit de uitwedstrijd in Gassel was waarin de toenmalige verzorger en de rechtsback van Vianen Vooruit de spits van Gassel behoorlijk over de rooie hadden geholpen. Trouwe supporters zullen zich deze wedstrijd misschien nog herinneren.

Tegenwoordig mag ik het doel verdedigen bij ons vriendenzaalvoetbal-team  van Hofmans Wonen. Hierin doe ik mijn best om de voormalige keeper Bert te doen vergeten. Dit valt overigens niet mee, omdat Bert toch bepaalde acties in huis heeft die ik niet kan nadoen.

Jos speelt overigens ook weer in dit team (zucht!!!!!!!!!!!).                             

Verder probeer ik elke zondag naar het eerste elftal te gaan kijken. Dit jaar hebben de jongens het moeilijk en zal klassebehoud erg moeilijk worden. Maar het is een jong team dat dit jaar veel ervaring kan opdoen, om dan volgend jaar gewoon weer kampioen te worden.

Veel succes jongens.

Na lang wikken en wegen heb ik iemand gevonden die van mij het pennetje mag overnemen. Hij kan dan tevens uitleggen waarom hij toch zo vaak geblesseerd is.

Het pennetje gaat naar:

Eddy de Kluut

Oftewel Edwin Dinnissen (voor degenen die dit niet wisten).