Mei 2003

Hallo sportvrienden,

Hier een krabbeltje van mij, Anny Roelofs, Vanwege het doorgeschoven pennetje van Jan van Elst. Bedankt Jan! Jij dacht zeker ze is toch met de VUT en heeft nu alle tijd. Maar dat dacht je! Net als iedereen die met

De VUT is, en het druk heeft, heb ik dat natuurlijk ook. Ik hoef mij in ieder geval niet voor te stellen, want Ik denk wel dat iedereen mij kent en anders ooit gehoord heeft!!! Maar ik vind het een hele eer om als eerste van onze pas opgerichtesupportersclub, het pennetje te mogen schrijven.

Nu zal ik dan maar eens beginnen over onze fantastische voetbalclub, waar ik mij bijzonder thuis voel (bestuur een pluimpje!). Bij thuiswed-

strijden zit ik aan de kassa, wat ik met plezier doe; zo draag ik ook nog een steentje bij als vrijwilligster. Maar het allerleukste is langs de lijn, om de jongens aan te moedigen. En dat gaat best wel eens gepaard met veel geschreeuw en toeters en bellen (zoals Jan schreef). Maar ik moet zeggen, het heeft zeker geholpen. We zijn kampioen!! En dat na 36 jaar. We moesten wel eerst een stapje terug doen, maar niemand had gedacht dat we na één jaar alweer terug zouden zijn, geweldig jongens, proficiat! Ook voor jou, Marc: complimentjes dat je ze zó wist te motiveren, dat dit kampioenschap haalbaar was. De zenuwen gierden de afgelopen weken soms door de keel. Vooral de wedstrijd O.V.C.’63.

Jammer dat het niet lukte. Maar na de teleurstelling verwerkt te hebben, smaakten het pilsje en de sherry weer opperbest. Al gauw werd er geroepen: dan maar de volgende week in Grave, tegen G.V.V.’57. Meteen werden er weddenschappen afgesloten. Als we verliezen, zei Frans Roelofs, ga ik te voet naar Vianen terug, waarop Wiel Verbiesen zei: en als we winnen ga ík te voet terug. Nou, wij als supporters natuurlijk hartstikke blij dat Wiel moest lopen. De buit was binnen: 0-3.

Met deze uitslag liep Wiel al vast op Vianen aan, want hij wilde niet al te veel missen van het kampioensfeest. In Gassel toeterden de supporters hem voorbij (hij wilde niet verder meerijden) in zijn rood-witte club-outfit (knap hoor Wiel).

In Vianen aangekomen werd de platte kar tevoorschijn gehaald, die gereden werd door Pieter van Elst. Onder begeleiding van feestelijke klanken van “Vúr de Joeks”, die de wedstrijd in Grave ook al gezellig opluisterde, ging het hele gezelschap door het dorp. Wat een feest!

Wat gaf dat na 36 jaar een heerlijk gevoel. Als je zag hoe de kantine   was versierd met rode en witte ballonnen, slingers en tafelkleden,      rode kampioenspetjes, gekregen van een geheime sponsor, de sjaals    van de supportersvereniging en als klapstuk muziek met een d.j.; het  leek wel betaald voetbal. Kantinepersoneel, het was af hoor. Lang     werd er doorgefeest.

Ik hoop als jullie dit lezen, dat de dames dan inmiddels ook op de    platte kar door het dorp zijn gereden. Ik moest dit stukje inleveren     voor die beroemde 4 mei. We gaan zeker aanmoedigen en hebben er   alle vertrouwen in dat het gaat lukken. Dan kunnen we dit seizoen 3 teams feliciteren met het kampioenschap: te beginnen met de F2      (onze toekomst), het eerste elftal en tot slot (hopelijk) de dames.

Bij deze wil ik graag het pennetje overhandigen aan één van onze trouwste supporters en vrijwilliger. Hij is de tegenpool van mij, hij is    er altijd, maar je hoort hem niet:

                                                           SJAAK JANS.

En voor jou Sjaak, is het pennetje een fluitje van een cent.

Succes ermee.

Anny Roelofs

P.S. Marc bedankt voor en succes bij je volgende club en onze nieuwe trainer wens ik het komend seizoen alle succes toe en misschien????

4^e klasse.